اولین کنفرانس ملی سیستم های مدیریت منابع انسانی و قابلیت های سازمانی
مبانی کنفرانس
منابع انسانی در سازمان‌های معاصر دیگر صرفاً مجموعه‌ای از فعالیت‌های اداری، وظایف واحد منابع انسانی یا مجموعه‌ای از رویه‌های منفرد مانند استخدام، آموزش، ارزیابی عملکرد و جبران خدمات نیست. پیچیدگی فزاینده محیط‌های سازمانی، شرایط کسب و کاری عدم قطعیت و پرابهام VUCA و BANI، تحول فناوری، تغییر ماهیت کار، افزایش اهمیت سرمایه انسانی و دانش، ظهور هوش مصنوعی، ضرورت تصمیم‌گیری مبتنی بر داده و شواهد، افزایش ریسک‌های انسانی و سازمانی و ضرورت توسعه قابلیت‌های پایدار سازمان‌ها، نیاز به بازاندیشی در مفهوم و معماری مدیریت منابع انسانی را افزایش داده است.

در این رویکرد، پرسش اساسی دیگر فقط این نیست که " واحد منابع انسانی چه فعالیت‌هایی انجام می‌دهد؟ " ، بلکه این است که سیستم مدیریت منابع انسانی چگونه طراحی، معماری، یکپارچه، اجرا، ارزیابی و بهبود می‌یابد و چگونه از طریق تعامل با سایر اجزای سازمان به ایجاد قابلیت و ارزش سازمانی منجر می‌شود؟

استاندارد بین‌المللی ISO 30201:2026 — Human resources management systems — Requirements که در تیر ماه امسال ( ژوئن 2026 ) منتشر شده است، نقطه عطف مهمی در این تحول مفهومی محسوب می‌شود.
این استاندارد برای نخستین بار در قالب یک استاندارد الزامات‌محور سیستم مدیریت، چارچوبی منسجم برای HRMS ارائه می‌کند و هدف آن ایجاد ارزش برای بهره وران ، به‌کارگیری اثربخش و بهبود مستمر سیستم مدیریت منابع انسانی، یکپارچه‌سازی HRMS با نظام مدیریت کلی سازمان، مدیریت ریسک ها و فرصت ها و کمک به دستیابی به اهداف سازمانی و توسعه سرمایه انسانی است.

ISO 30201:2026 استاندارد
همچنین تصریح می‌کند که اصطلاح Human Resources Management System (HRMS) به یک سیستم کامپیوتری یا نرم‌افزار اشاره نمی‌کند؛ بلکه HRMS یک سیستم مدیریت (management system ) است. بنابراین، مفهوم HRMS در این کنفرانس به معنی "سیستم مدیریتی سازمان " ( و نه صرفاً سیستم فناوری اطلاعاتی یا نرم‌افزار HRM ) می باشد .

از این دیدگاه ، مدیریت منابع انسانی به‌عنوان یک سیستم اجتماعی ـ سازمانی، مجموعه‌ای از عناصر مرتبط ، متعامل ، همسو و هم افزا شامل راهبردها ، سیاست‌ها و خط مشی ها ، اهداف، ساختارها، نقش‌ها و مسئولیت‌ها، منابع، شایستگی‌ها، اطلاعات، فرآیندها، تصمیم‌ها، کنترل‌ها، شاخص‌های عملکرد، سازوکارهای یادگیری و بهبود و توسعه و روابط آن با سایر سیستم‌های سازمانی و فراسازمانی است.

استاندارد ISO 30201:2026 این نگاه را از طریق ساختار سیستم مدیریت خود تقویت می‌کند. این ساختار حوزه‌هایی از جمله زمینه سازمان، خط مشی ، رهبری، برنامه‌ریزی، پشتیبانی، عملیات، ارزیابی عملکرد و بهبود را در بر می‌گیرد و HRMS را بر چرخه Plan–Do–Check–Act (PDCA) و بهبود مستمر استوار می‌سازد.

از سوی دیگر، ادبیات جدید مدیریت منابع انسانی نیز اهمیت مطالعه HRM در قالب
" سیستم‌ها " را بیش از پیش مورد تأکید قرار داده است. پژوهش‌های جدید، به‌جای تمرکز صرف بر روابط منفرد میان یک اقدام HR و یک پیامد سازمانی، بر پیکربندی اقدامات HR، تعامل میان اجزای سیستم، سازوکارهای چندسطحی و معماری سیستم‌های HRM تأکید می‌کنند.

بر همین اساس، اولین کنفرانس ملی سیستم‌های مدیریت منابع انسانی (HRMS) و قابلیت‌های سازمانی (OC) با هدف ایجاد یک بستر علمی کاربردی برای مطالعه، تحلیل، طراحی، معماری، مهندسی، استقرار، ارزیابی و بهبود سیستم‌های مدیریت منابع انسانی و بررسی نقش آن‌ها در شکل‌گیری و توسعه قابلیت‌های سازمانی برگزار می‌شود.
نقطه تمرکز کنفرانس حرکت از " مدیریت فعالیت‌های منابع انسانی " به سمت
" طراحی و مدیریت یک سیستم منابع انسانی " و همچنین بررسی چگونگی تبدیل عملکرد این سیستم به قابلیت‌های انسانی و سازمانی است.